Jæja..

Þá er komið að því, orðið frekar langt síðan að ég bullaði síðast. Það er hellst í fréttum að dætur mínar, þær Vilborg og Sigríður er nú búnar að fermast, þetta var frábær dagur og verður hann lengi í minnum hafður fyrir það hvað hann var vel heppnaður og skemmtilegur.
Eftir ferminguna tók við rúm vika af heimsóknum og matarboðum, vá hvað við eigum mikið af skemmtilegum vinum, verst hvað við hittum þau sjaldan.
Núna er fjölskyldan komin til danmerkur og börnin byrjuð í skólanum. Litli drengurinn minn var að byrja í 6 ára bekk, það var hrikalega erfitt að geta ekki verið með honum á þessari stóru stundu í lífi hanns. Konan er núna stödd í Amsterdam með vinkonum sínum í "menningarferð" þær eru að leita sér að klossum og túlípönum, þannig að fjölskyldan er frekar dreifð, um þessar mundir. Ég ætla að fara heim um mánaðarmótin til að vera með þeim í nokkra daga, ég hlakka alveg hrikalega til, þetta er svipuð tilfinning og þegar maður var krakki að hlakka til jólanna.
Vinnan gengur vel, það eru margir búnir að vera í sumarfríum, þannig að ég hef þurft að bregða mér alls konar hlutverk til þess að halda hlutunum gangandi á vinnusvæðinu, alveg frá hlutverki staðarstjóra til járnabindingarmanns, nú fer að styttast í að hlutirnir komist aftur í eðlilegt horf. Það fer nú að styttast í að við eigum að afhenda orkuveitunni virkjunina, þannig að nú má ekkert klikka, það verður hreinlega allt að ganga upp, til þess að við náum þessu marki, þannig að ég sé fram á frakar geggjaða daga.

Ég sakna:
Konunnar minnar, barnanna minna og hundsinns míns.

Líka:
Grillsinns míns, heimilisinns míns, rúmsinns míns, skólafélaga minna og vina minna.

Meira að segja líka:
Skjalbökunnar, páfagauksinns og þess að fara út til að slá grasið (hlýt að vera veikur)

Ég vona að þetta vinnubrölt mitt, sé þess virði, að vera án allra þessara hluta sem eru svo stór partur af lífi mínu:-S